سروده شاعر لبنانی در رثای رهبر شهید

 زهرا رضوان رضاء شاعر لبنانی، تازه‌ترین سروده خود را در سوگ رهبر شهید انقلاب اسلامی منتشر کرد.

به گزارش آی‌فیلم به نقل از خبرگزاری صدا و سیما، پس از شهادت رهبر شهید ایران، شاعران فارسی‌زبان و عرب‌زبان آثار متعددی را در رثای این شخصیت برجسته امت اسلامی خلق کردند. هم‌زمان با آیین‌های وداع و تشییع، شاعر لبنانی زهرا رضوان رضاء نیز جدیدترین شعر خود را به مقام رهبر انقلاب تقدیم کرد.

این سروده به شرح ذیل است:

شهادت نزد تو آمد، عذرخواه...

در رسیدن به تو بسیار درنگ کردم، پس مرا ببخش؛ این‌گونه گفت، در حالی که بر آستانِ درگاهت می‌گریست.

چه بسیار دفعاتی که از کنار مرگ گذشتی و او جرئت نکرد دستش را به سویت دراز کند؛ و چه بسیار دفعاتی که شمشیر‌ها به فاصله‌ی یک نفس ایستادند و سپس ناکام بازگشتند.

تمامِ عمرت را چنان زیستی که گویی در قلبت، جایگاهی برای مهمانی غایب مهیا می‌کردی؛ آن را با زخم‌ها مرمت می‌ساختی، با صبر وسعت می‌بخشیدی و با یقین روشن می‌نمودی

تا آنگاه که سالیان بر شانه‌هایت سنگینی کردند و تاریخ گام‌هایت را گران‌بار ساخت، سرانجام نزد تو آمد..

نزد تو آمد، آن‌گونه که وعده پس از عمری انتظار محقق می‌شود، و آن‌گونه که مشتاق به خانه نخستین خویش بازمی‌گردد. پس این پایانِ عمرت نبود، بلکه آخرین قطعه‌ای بود که کمالش را کامل کرد.

به سوی خدا رفتی در حالی که پیشانی‌ات در برابر غیر او خم نگشت و روحت حتی به اندازه چشم بر هم زدنی به او شرک نورزید؛ گویی در این فرجام، پژواکی است دور از گام‌های «وصی»، آن دم که شهیدگونه به سوی پروردگارش شتافت.

تَتْکَ الشَّهَادَةُ مُعْتَذِرَةً...

تَأَخَّرْتُ عَنْکَ طَوِیلًا، فَاعْذُرِنِی، هَکَذَا قَالَتِ وَهِیَ تَبْکِی عَلَى بَابِکَ.

فَکَمْ مَرَّةً مَرَرْتَ بِالمَوْتِ وَلَمْ یَجْرُؤْ أَنْ یَمُدَّ یَدَهُ إِلَیْکَ، وَکَمْ مَرَّةً وَقَفَتِ السُّیُوفُ عَلَى مَسَافَةِ نَفَسٍ ثُمَّ رَجَعَتْ خَائِبَةً.

عِشْتَ عُمُرَکَ کُلَّهُ وَکَأَنَّکَ تُهَیِّئُ مَکَانًا فِی قَلْبِکَ لِضَیْفٍ غَائِبٍ، تُرَمِّمُهُ بِالجِرَاحِ، وَتُوَسِّعُهُ بِالصَّبْرِ، وَتُنِیرُهُ بِالیَقِینِ.

حَتَّى إِذَا انْحَنَتِ السِّنُونَ عَلَى کَتِفَیْکَ، وَأَثْقَلَ التَّارِیخُ خُطَوَاتِکَ، جَاءَتْکَ أَخِیرًا...

جَاءَتْکَ کَمَا یَجِیءُ الوَعْدُ بَعْدَ عُمْرٍ مِنَ الانْتِظَارِ، وَکَمَا یَعُودُ المُشْتَاقُ إِلَى بَیْتِهِ الأَوَّلِ.

فَمَا کَانَتْ خَاتِمَةُ عُمْرِکَ، بَلْ کَانَتْ آخِرَ شَیْءٍ نَقَصَ مِنْ کَمَالِهِ.

مَضَیْتَ إِلَى اللهِ وَمَا انْحَنَى لِغَیْرِهِ جَبِینٌ، وَمَا أَشْرَکَتْ بِهِ رُوحُکَ طَرْفَةَ عَیْنٍ، فَکَأَنَّ فِی الخَاتِمَةِ صَدًى بَعِیدًا لِخُطَى الوَصِیِّ یَوْمَ أَقْبَلَ عَلَى رَبِّهِ شَهِیدًا. 

/ س م